Kuchisake-onna (කපන ලද කටක් ඇති කාන්තාව)
රෑ තනිවම පාරේ යනකොට පස්සෙන් එන රතු කබාකාරිය: ජපානයම හොල්මන් කළ 'කුචිසාකේ-ඔන්නා'ගේ භීතිකාව
රෑ තිස්සේ පාළු පාරක තනිවම ගෙදර යද්දී, හදිස්සියේම මූණ මාස්ක් එකකින් වහගත්තු, දිග රතු කබායක් ඇඳගත්තු කාන්තාවක් ඔයා ඉස්සරහට ඇවිත් "මම ලස්සනයිද?" කියලා ඇහුවොත් ඔයා මොකද කරන්නේ? ලස්සනයි කිව්වත්, නෑ කිව්වත් එකම ඉරණමකට මුහුණ දෙන්න වෙනවා කිව්වොත් ඔයා විශ්වාස කරනවද? මේක නිකම්ම නිකම් අද්භූත කතාවක් නෙමෙයි; 70 දශකයේ මුළු ජපානයම භීතියෙන් අඩපණ කරපු, මුළු රටේම පාසල් වේලාවන් පවා වෙනස් කරන්න තරම් බලපෑම් කරපු ජපන් නාගරික පුරාවෘත්තයක ඇත්තම තිත්ත කතාවයි.
අද අපි කතා කරන්න යන්නේ ජපානයේ විතරක් නෙමෙයි, මුළු ලෝකයේම අද්භූත කතා අතර ඉහළින්ම තියෙන "කුචිසාකේ-ඔන්නා" එහෙමත් නැත්නම් "කපන ලද කටක් ඇති කාන්තාව" (Slit-Mouthed Woman) ගැනයි. මේ කතාව නිකම්ම බියකරු ජනප්රවාදයක් විතරක් නෙමෙයි, මිනිස් මනස සහ සමාජීය භීතිය එකතු වුණාම මොන තරම් සූක්ෂම විදිහට මුළු සමාජයක්ම ව්යාකූල කරන්න පුළුවන් ද කියන එකට හොඳම උදාහරණයක්.
රතු කබාය, ශල්ය මාස්ක් එක සහ විශාල කතුර
අපි හැමෝම දන්නවා ජපානය කියන්නේ හරිම අමුතු, ඒ වගේම හරිම සිත්ගන්නාසුලු අද්භූත කතා පිරුණු රටක්. හැබැයි මේ හැම කතාවකටම වඩා වෙනස් විදිහේ ජීවමාන භීතියක් ජපානය පුරා පැතිරිලා ගියේ 1979 අවුරුද්දේදී. ඒ කාලේ ජපානයේ නගරවල රෑට තනිවම ගමන් කරන පාසල් ළමුන් සහ තරුණයන් අතර එක අමුතුම රූමතියක් ගැන කතාවක් පැතිරෙන්න පටන් ගත්තා.
ඇය හරිම උසයි. දිගු කළු කෙස් කළඹක් හිමි ඇය ඇඳ සිටියේ ඒ කාලයේ ජපානයේ ප්රසිද්ධ දිග රතු පැහැති කබායක්. ඒ වගේම ඇගේ මුහුණේ පහළ කොටස ශල්ය මාස්ක් එකකින් වසාගෙනයි සිටියේ. ජපානයේ සෙම්ප්රතිශ්යාව හෝ ලෙඩ රෝග තියෙන අය මාස්ක් දාන එක සාමාන්ය දෙයක් නිසා කවුරුත් ඒ ගැන වැඩිය සැක කළේ නෑ. හැබැයි ඇගේ අතේ එක පාරටම පෙනෙන්න නැති, ඒත් ඕනෑම මොහොතක එළියට ගන්න සූදානමින් තිබුණු මහා විශාල කතුරක් හෝ සැර කැපෙන පිහියක් තිබුණා.
ඇය පාළු පාරවල්වල තනිවම යන අය ළඟට ඇවිත් ඉතාම මෘදු, පියකරු කටහඬකින් එකම එක ප්රශ්නයක් අහනවා. "Watashi, kirei?" එහෙමත් නැත්නම් "මම ලස්සනයිද?" කියන ප්රශ්නය.
"මම ලස්සනයිද?": මාරාන්තික ප්රශ්නය සහ උගුල
මේ ප්රශ්නය ඇහුවම ඕනෑම කෙනෙක් සාමාන්යයෙන් දෙන්නේ එකම උත්තරයයි. "ඔව්, ඔයා ගොඩක් ලස්සනයි." හැබැයි අන්න ඒ මොහොතේදී තමයි ඇගේ නියම බියකරු ස්වරූපය එළියට එන්නේ.
ඔයා "ඔව්" කියලා උත්තර දුන්න සැනින් ඇය සෙමින් ඇගේ මුහුණ වසාගෙන සිටින මාස්ක් එක ගලවනවා. මාස්ක් එක අයින් කළාම පෙනෙන දේ ඕනෑම කෙනෙකුගේ ලේ රත් කරවන සුලුයි. ඇගේ කට දෙකන් දක්වාම දෙපසටම මහ අතිශය බියකරු ලෙස කපලා, ලේ ගලමින්, ඇතුළත දත් සහ විදුරුමස් පවා පෙනෙන විදිහට විකෘති වෙලයි තියෙන්නේ.
ඊටපස්සේ ඇය නැවතත් ඒ බියකරු විකෘති කටින් හිනාවෙලා, ඔබේ ඇස් දෙසම බලාගෙන අහනවා "Kore demo?" එනම් "දැනුත් මම ලස්සනයිද?" කියන ප්රශ්නය.
මෙන්න මෙතැනදී තමයි ඇගේ ප්රශ්න විචාරාත්මක උගුල ක්රියාත්මක වෙන්නේ. ඔයා බයෙන් ගැහි ගැහී "නෑ... නෑ..." කියලා කෑගැහුවොත්, ඇය ඇගේ අතේ තියෙන විශාල කතුරෙන් ඔයාව එසැනින්ම කපා ඝාතනය කරනවා. යම් හෙයකින් ඔයා බය වුණත් "ඔව්... ඔය තාමත් ලස්සනයි" කියලා කිව්වොත්, ඇය කරන්නේ "එහෙනම් මං වගේම ඔයාවත් ලස්සන කරන්නම්" කියලා ඔයාගේ කටත් ඇගේ කට වගේම දෙකන් දක්වාම කතුරෙන් කපලා දාන එක. කෙළින්ම කිව්වොත් ඒ ප්රශ්නයට උත්තර දීලා ඇගෙන් ගැලවෙන්න ක්රමයක් නෑ වගේ.
එඩො සමයේ සිට පැමිණි ලේ වැකි අතීතය
මේ බියකරු නාගරික පුරාවෘත්තය 1970 ගණන්වල නගර පුරා පැතිරුණාට, මෙහි සැබෑ මූලයන් ජපානයේ අතීත එඩො (Edo) සමය දක්වාම ඈතට දිව යනවා. ජපන් ජනප්රවාදවලට අනුව මේ කතාවට පදනම් වුණු එක ප්රධාන කතාවක් තියෙනවා.
අතීත ජපානයේ හිටපු ප්රබල සමුරායි වරයෙකුට ඉතාම ලස්සන භාර්යාවක් හිටියා. ඇය තමන්ගේ රූපලාවණ්යය ගැන ගොඩක් ආඩම්බර වුණු, ඒ වගේම නිතරම අන් අයගේ අවධානය දිනාගන්න කැමති කාන්තාවක්. කාලයක් යද්දී මේ සමුරායිවරයාට සැකයක් ඇතිවෙනවා තමන්ගේ බිරිඳ තමන්ට අද Tit අනුන් එක්ක සබඳතා පවත්වනවා කියලා.
දිනක් අධික කෝපයට පත් වුණු සමුරායිවරයා, තමන්ගේ තියුණු කඩුව අරගෙන ඇගේ කට දෙකන් දක්වාම කපලා දානවා. කපලා දාලා ඇගේ ලේ තැවරුණු මුහුණ දෙස බලමින් ඔහු අහනවා "දැන් කියන්න, කවුද හිතන්නේ ඔයා ලස්සනයි කියලා?" කියලා. අන්න ඒ විකෘති වුණු, අසාධාරණයට සහ කෝපයට පත් වුණු කාන්තාවගේ ආත්මය තමයි "කුචිසාකේ-ඔන්නා" විදිහට පසුව නැවත ඉපදුණේ කියලා ජපන් ජනප්රවාදයේ සඳහන් වෙනවා.
1979: මුළු ජපානයම සලිත කළ මහජන භීතිකාව
මේ පුරාවෘත්තය හුදෙක් ගොතපු කතාවක් විතරක් වුණා නම් අපිට ඒක අමතක කරන්න තිබුණා. හැබැයි 1979 අවුරුද්දේ මුල හරියේදී ජපානයේ ගිෆු (Gifu) කියන ප්රදේශයෙන් පටන් ගත්තු කතාවක් මුළු රටම භීතියෙන් මුද්රණය කළා. එක පාරටම කුචිසාකේ-ඔන්නා නගරයේ සැරිසරනවා කියන කතාව ලැව්ගින්නක් වගේ පැතිරෙන්න පටන් ගත්තා.
පාසල් ළමුන් එකිනෙකා අතර මේ කතාව කියන්න පටන් ගත්තා. දින කිහිපයක් යද්දී මේක නිකම්ම කතාවක් නෙමෙයි, සැබෑ සිදුවීමක් විදිහට ළමයි විශ්වාස කරන්න පටන් ගත්තා. ළමයි රෑට තනියම පාරේ යන්න බය වුණා. හවස 4න් පස්සේ පාසල් ළමුන් පාරේ තනිවම යන්නේ නැති තරම්.
මේ භීතිය මොන තරම් දුරදිග ගියාද කිව්වොත්, ජපානයේ ප්රථමික සහ ද්විතීයික පාසල් සිය ගණනක් තීරණය කළා ළමයින්ට තනිවම ගෙදර යන්න දෙන්නේ නැතුව, ගුරුවරුන්ගේ සහ දෙමාපියන්ගේ අධීක්ෂණය යටතේ කණ්ඩායම් විදිහට විතරක් ගෙදර යවන්න. ඇතැම් ප්රදේශවල පොලිසිය පවා මේ වෙනුවෙන් රාත්රී මුර සංචාර වැඩි කළා. රතු කබායක් දාගෙන පාරේ යන කාන්තාවන් දිහා මිනිස්සු අතිශය සැකයෙන් බලන්න පටන් ගත්තා.
එක දිනකදී, කතුරක් අතින් අරගෙන ළමයින් පස්සේ පන්නපු කාන්තාවක් ගැන වාර්තා වුණාට පස්සේ පොලිසිය ඇයව අත්අඩංගුවට ගත්තා. ඇය මානසික අසනීපයකින් පෙළුණු තැනැත්තියක් වුණත්, මේ සිද්ධිය නිසා ජනතාව අතර තිබුණු භීතිය තවත් දහගුණයකින් වැඩි වුණා.
උගුලෙන් බේරෙන්න ජපන් ළමයින් හොයාගත් අපූරු ක්රම
කුචිසාකේ-ඔන්නාගෙන් බේරෙන්න උත්තරයක් නෑ වගේ පෙනුණට, ජපන් පාසල් ළමයි ඇගෙන් බේරෙන්න අමුතුම විදිහේ උපක්රම කිහිපයක් හොයාගත්තා. මේවා පසුව මේ පුරාවෘත්තයේම කොටසක් බවට පත් වුණා.
පළමු උපක්රමය වුණේ ඇය "මම ලස්සනයිද?" කියලා අහද්දී "ඔව්" හෝ "නෑ" කියන උත්තර දෙන්නේ නැතුව, මැද උත්තරයක් දෙන එක. උදාහරණයක් විදිහට "සාමාන්යයි" නැත්නම් "ඔයා නිකම් සාමාන්ය කෙනෙක් වගේ" කියලා උත්තර දෙන එක. ඒ වගේ උත්තරයක් දුන්නම ඇය මොහොතකට තක්කු මුක්කු වෙලා, කල්පනා කරන්න පටන් ගන්නවා. අන්න ඒ තත්පර කිහිපය ඇතුළත හැකි උපරිම වේගයෙන් දිව්වොත් ඇගෙන් බේරෙන්න පුළුවන් කියලා ළමයි විශ්වාස කළා.
දෙවැනි උපක්රමය වුණේ පැණිරස කෑම. ඇයට "බෙකො අමේ" (Bekko Ame) කියන ජපන් පැණිරස කැන්ඩි ජාතිය ගොඩක් ප්රිය බවත්, ඇය ඉස්සරහට ආවම ඒ කැන්ඩි ඇය දෙසට විසි කළොත් ඇය ඒක අහුලන්න යන අතරතුර පැනලා යන්න පුළුවන් බවත් පැතිරුණා.
තුන්වැනි සහ අමුතුම ක්රමය වුණේ "පොමේඩ්" (Pomade) කියන කොණ්ඩා තෙල් වර්ගයේ නම තුන්පාරක් කියන එක. "Pomade, Pomade, Pomade!" කියලා කෑගැහැව්වොත් ඇය ඒ සැර සැරඳයට අකමැති නිසා පලා යනවා කියන මතයත් ඒ කාලේ ජනප්රිය වුණා.
පුරාවෘත්තය පිටුපස ඇති සැබෑ මනෝවිද්යාව
දැන් අපි ටිකක් විද්යාත්මකව සහ මනෝවිද්යාත්මකව මේ දිහා බැලුවොත්, ඇයි 1979දී එක පාරටම මෙහෙම දෙයක් වුණේ?
70 දශකය කියන්නේ ජපානය වේගයෙන් කාර්මිකරණය වුණු, නාගරික ජීවිතය සංකීර්ණ වුණු කාලයක්. දෙමාපියන් දෙදෙනාම රැකියාවලට යාම නිසා ළමයින් නිවසට පැමිණියේ තනිවම. මෙන්න මේ කියන "නගරයේ තනිකම" සහ "නගරයේ අලුතින් ඇතිවුණු බිය" කියන දේ තමයි කුචිසාකේ-ඔන්නාගේ ස්වරූපයෙන් එළියට ආවේ.
ඊට අමතරව ඒ කාලයේ ජපානයේ ප්ලාස්ටික් සැත්කම් සහ රූපලාවණ්ය සැත්කම් නැගී එමින් තිබුණු කාලයක්. සැත්කම් වැරදීමෙන් විකෘති වන මුහුණු ගැන සමාජයේ තිබුණු බියත් මේ කතාව නිර්මාණය වෙන්න යටිසිතෙන් බලපෑවා වෙන්න පුළුවන්. ඒ වගේම මාධ්ය මගින් මේ කතාව දිගින් දිගටම වාර්තා කිරීම නිසා මුළු රටම "සමූහ උන්මාදයකට" (Mass Hysteria) ගොදුරු වුණා.
නැවත කරළියට පැමිණීම සහ ගෝලීය බලපෑම
1979න් පස්සේ ටික කාලයකට මේ භීතිය සමනය වුණත්, 1990 ගණන්වල සහ 2000 දශකයේදී නැවතත් මේ කතාව ජපානය, දකුණු කොරියාව සහ තායිවානය වගේ රටවල පැතිරෙන්න පටන් ගත්තා. විශේෂයෙන්ම කොරියාවේදී ඇය රතු මාස්ක් එකක් දාගෙන එන බවටත්, "රතු මාස්ක් කාන්තාව" ලෙසත් ප්රසිද්ධ වුණා.
අද වෙනකොට කුචිසාකේ-ඔන්නා කියන්නේ ජපන් පොප් කල්චර් එකේ (Pop Culture) නැතුවම බැරි කොටසක්. ඇය ඇසුරින් චිත්රපට, ඇනිමේ (Anime), වීඩියෝ ගේම්ස් සහ මංගා (Manga) නිර්මාණය වෙලා තියෙනවා. 2007 අවුරුද්දේදී "Carved: The Slit-Mouthed Woman" නමින් හොලිවුඩ් සහ ජපන් සිනමාව එකතු වෙලා සාර්ථක භීෂණ චිත්රපටයක් පවා නිර්මාණය කළා.
ඔබ රෑට තනිවම පාරේ යන විට...
කාලයත් එක්ක නාගරික පුරාවෘත්ත වෙනස් වෙනවා, හැබැයි ඒවයින් ඇතිකරන බිය ඒ විදිහටම ඉතිරි වෙනවා. අදටත් ජපානයේ පාළු පාරවල්වල රෑට තනිවම යනකොට මේ කතාව මතක් වෙලා කොඳු ඇට පෙළ දිගේ සීතල රැල්ලක් යන තරුණ තරුණියෝ ඕනෑ තරම් ඉන්නවා.
අපේ රටවලත් රෑට තනියම යනකොට එක එක විදිහේ අද්භූත කතා අපිට අහන්න ලැබෙනවනේ. හැබැයි හිතන්න, අද රෑට ඔයා පාළු පාරක තනියම යද්දී, එක පාරටම ඔයාට පිටිපස්සෙන් සෙරෙප්පු දෙකක් පාරේ ඇදෙන හඬක් ඇහිලා, රතු කබායක් ඇඳගත්තු කාන්තාවක් ඇවිත් "මම ලස්සනයිද?" කියලා ඇහුවොත්... ඔයා දෙන උත්තරය මොකක්ද?
ඔයා ඔව් කියනවද, නෑ කියනවද, නැත්නම් අර ළමයි වගේ "සාමාන්යයි" කියලා shape එකේ මාරු වෙන්න බලනවද? ඔයාට මොකද හිතෙන්නේ, මේ වගේ කතාවලට ඇත්තටම පදනමක් තියෙනවද නැත්නම් මේවා මිනිස්සුන්ගේ මානසික බිය නිසා නිර්මාණය වුණු කතා විතරද? ඔයාගේ අදහස පල්ලෙහායින් Comment එකක් දාගෙන යන්න අමතක කරන්න එපා!
අදහස්
අදහසක් පළ කරන්න